زندگی جنایت است

آری زندگی تحت سلطه دین جنایت است.

جنایت کاری

 اگر بخندی و شادی کنی. اگر خوش باشی و خوشی کنی. اگر شیک پوشی و اغذیه لذیذ نوش جان کنی. وای بآن روز که برقصی و پایکوبی کنی. می بنوشی و مستی کنی. جویند ترا در زمین و در هوا و در عمق دریاها، مبادا که از تنبیه و مجازات و حد الهی  فرار کنی. چه رقص و پایکوبی نفی غیرت است سوزاندن عفت. لهو و لعب است و انحراف از صراط مستقیم و سر پیچی از احکام الهی.

جنایت کاری

اگر زلف خود افشان کنی، چهره زیبای خود را نمایان سازی و از مخفی ساختن برجستگی های اندام خود سر باز زنی. وای بآن روز اگر زنی اجازه دهد که چشم ناپاک مردی به ساق و مچ پای  ش افتد.  او ست مصداق بد حجابی، مستحق مجازات و مکافات. او ست که هنجارهای اخلاقی را شکسته، احساسات مردان دیندار و غیرتمدار را تحریک نموده، امنیت روانی جامعه را تهدید کرده است. او ست جنایتکار.

جنایت کاری

اگر عاشق شوی و نرد عشق ببازی. شمشیر تعصب بر گردنت فرو خواهد آمد. چرا که آبرو و حیثیت را به یکباره به باد داده ای.

جنایت کاری

 اگر روزانه خود نشکنی، سر بر مهر سجده تسلیم و اطاعت ننهی و به اسارت و حقارت خود اعتراف نکنی.

جنایت کاری

 اگر خود را به احکام دین تسلیم نکنی، و این و آن را مو به مو به امر فقیه مجتهد انجام ندهی و از تقلید و تبعیت سر باز زنی. اگر پای منبر روضه و نوحه توی سر و سینه خود نزنی و های های گریه و اشک گیری نکنی. اگر سینه چاک خود را آماده جهاد و شهادت، یعنی ریختن خون کافر ین و مشرکین تا آخرین قطره خون خویش در راه ذات الهی، نکنی.

آری زندگی در تحت سلطه دین جنایت است.

اگر تظاهر نکنی و خود را در پشت پیشانی پینه بسته، ته ریش چرکین و انگشتری عقیق در انگشت کوچک دست چپ پنهان نکرده  و ح ی  الحمدالله  را با غلظت از ته گلو ادا نکنی. اگر پیرهن یقه بریده و یا کابشن گدایی به تن نکنی.

جنایت کاری اگر

 بمنصه ظهور آوری آنچه هستی، یا میتوانی باشی و بشوی. باید که مطیع و فرمانبردار باشی. باید که بفرمان دین بپوشی و بنوشی، در آمیزی و معاشرت کنی. همواره اقدام به معروف و از منکر دوری جویی. به باید ها و نباید ها، بدون چون و چرا، واجب و ضروری ست که گردن نهی.

جنایت کاری

اگر خود را خالق و آفریننده این دنیا و مسئول آن بدانی.

جنایت کاری

اگر نه بگویی و خود را سانسور نکنی.

اگر سر از آخور خود بیرون آورده و بع بع کنان و گوسفند وار براه خود ادامه ندهی. تنها مجازی که بیک چیز بیاند یشی، به حرف اول و آخر، به کلام الهی، کلام قرآن مجید، کلام کافی و نهایی، تنها کتابی که لازم و ضروری ست برای زندگی، سراسر امر و نهی و احکام الهی، یعنی تسلیم و اطاعت و اسارت و بندگی.

این است حرف روشنایی